kategoria: wiedza / bezpieczeństwo


Trening technik asekuracyjnych i ratunkowych w kajakarstwie

autor: Jacek Starzyński
(Projekt do Materiałów Szkoleniowych Federacja Białej Wody)
Warszawa, listopad 2001

Wstęp

Podstawą bezpieczeństwa na każdym spływie jest prawidłowe zaplanowanie wędrówki i odpowiednia organizacja grupy. Na każdym spływie mogą się jednak wydarzyć sytuacje niebezpieczne, w których zagrożone zostaje zdrowie lub życie uczestników, i które wymagają szybkiej, zdecydowanej i fachowej reakcji ich kolegów. Aby taka reakcja była możliwa, niezbędne jest opanowanie teoretycznej wiedzy o możliwych zagrożeniach, sposobach ich unikania i metodach udzielania pomocy przy różnych rodzajach wypadków.

Taka wiedza teoretyczna nie jest jednak wystarczająca. Metody asekuracji i ratownictwa trzeba systematycznie ćwiczyć, gdyż odpowiednie przeprowadzenie akcji ratunkowej zależy nie tylko od wiedzy teoretycznej, ale i od określonych umiejętności praktycznych i ogólnej sprawności ratowników. Każda akcja ratunkowa stwarza pewne zagrożenie dla uczestniczących w niej osób, jest sytuacją nieoczekiwaną i ekstremalną. Niewątpliwie jej powodzenie ma większe szanse, jeśli ratownicy przećwiczyli wcześniej postępowanie w podobnych okolicznościach.

Wiedza o bezpieczeństwie nie jest więc czymś, co można opanować jednorazowo, na kursie teoretycznym. Trzeba ją systematycznie powtarzać i utrwalać, także, a może zwłaszcza, przez ćwiczenia praktyczne.

Trening podstawowy

Wymienione poniżej zajęcia powinny być przeprowadzane przynajmniej raz do roku przez wszystkich kajakarzy.

  1. Zajęcia z reanimacji: wykład anestezjologa lub ratownika WOPR połączony z dyskusją i ćwiczeniami na fantomie reanimacyjnym;
  2. Zajęcia na basenie: kabinowanie się, wchodzenie do kajaka na wodzie, wylewanie wody z kajaka na wodzie, nauka eskimoski;
  3. Ćwiczenia z rzutką:
    • zasięgu i celności rzutu: należy ćwiczyć rzuty do nieruchomego i ruchomego (np. kamizelka uwiązana na linie i ciągnięta po trawie) z odległości 10-15 metrów. Za celny rzut uważa się trafienie nie dalej, niż 0.5 metra od celu.
    • szybkości przygotowania rzutki do ponownego użycia: należy umieć wykonać 3 celne rzuty w ciągu 2 minut (licząc od pierwszego wyrzucenia). Przy ponownym rzucie można stosować dwie techniki. Pierwszy sposób polega na przydepnięciu wolnego końca rzutki, złożenia wybieranej liny w luźny stos na brzegu i rzut workiem wypełnionym wodą (nie należy wkładać do worka kamieni). Drugi sposób polega na zwijaniu liny w luźne kręgi do rzucającej ręki (podobnie jak przy buchtowaniu) i rzut tak złożoną liną.
    • właściwego wyboru miejsca do ustawienia rzutki: decydującą rolę odgrywa tu doświadczenie i umiejętność czytania wody.

Trening zaawansowanych technik ratunkowych

Wymienione poniżej zajęcia powinny być przeprowadzane przynajmniej raz do roku - najlepiej na początku sezonu. Należy zwrócić szczególną uwagę na zapewnienie bezpieczeństwa osób ćwiczących w odwojach.

  1. Zastosowanie patentu holowniczego: próba holowania człowieka i przewróconego kajaka na jeziorze (basenie) i na rzece o trudności WW I-II (Dunajec);
  2. Ćwiczenia pływania w rzece górskiej (np. w przełomie Dunajca lub na torze w Wietrznicach): bierne i aktywne spływanie, holowanie sprzętu, dobicie do brzegu i wyjście z wody;
  3. Ćwiczenia asekuracji wpław (człowiek-żaba): wybór miejsca ustawiania asekuracji, szybkie dowiązywanie się do liny węzłem ratowniczym, wykorzystanie patentu holowniczego, ćwiczenie skoków do człowieka i sprzętu spływającego z nurtem, skok w odwój (np. pod zastawką w Wietrznicach), technika holowania człowieka-żaby przez zespół asekurujący: utrzymywanie liny możliwie wysoko nad wodą, płynne wyhamowanie liny, luzowanie liny po dopłynięciu ,,żaby'' do brzegu;
  4. Budowanie wyciągów: wyciąg typu ,,Z'', wykorzystanie bloczków, blokowanie liny przy pomocy prusika;
  5. Wyjazd szkoleniowy na rzekę górską (Karkonosze, Białka/Dunajec): ćwiczenie taktyki asekuracji plus ćwiczenia wymienione powyżej.
 
 

Materiał pochodzi z serwisu
kajak.org.pl